قيد شده است درباره أبى الحسن اشنانى فقط در همان موضع با عنوان " شيخنا " ياد شده است ولى در ديگر مواضع عموما " روايت عمرى از " اشنانى " با واسطه است . والله أعلم . آنچه از " المجدي " استفاده واستنباط مىشود آنست كه " شريف عمرى " با سيد أجل شريف مرتضى علم الهدى ، قدس الله سره در سال 425 در بغداد ملاقاة كرده است وشرح اين ملاقاة ومذاكره متبادله ميان سيد مرتضى وعمرى در ص 125 / 126 متن چاپى مندرج است واز آنچه عمرى در آن گفته است نمىتوان استنباط كرد كه أو خدمت سيد رضى رضوان الله عليه كه متوفاى در 406 است نيز رسيده باشد . زيرا اگر همان تاريخ چهار صد وهفت سابق الذكر را ( سالى كه در آن سال از شيخ الشرف عبيد لي ، مطلبي را نقل مىكند ) قديمترين سفر عمرى به بغداد بدانيم عمرى پس از رحلت شريف رضى ( رض ) به بغداد آمده بوده است ودر مطاوي " المجدي " نيز از هيچيك از رضيين رضوان الله عليهما روايت وحكايتى جز نقل همان مجلس ملاقاة ، روايت وحكايت نمىكند . ونيز از " المجدي " استنباط اين مسأله كه آخرين سفر " عمرى " به بغداد در همان سال 425 بوده باشد ، مطلقا " نمىشود ، بنابر اين نمىدانم عبارت موجود در " الدرجات الرفيعة " را كه : " . . ودخل بغداد مرارا آخرها سنة خمس وعشرين وأربعمائة واجتمع بالشريفين الأجلين المرتضى والرضي وحضر مجالسهما وروى عنهما . " ( الدرجات الرفيعة ص 485 ) چگونه بايد توجيه نمود ؟ وشايد يكى از محامل توجيهى اين عبارت آن باشد كه لابد مرحوم سيد علي خان ره اين مطلب را از ديگر كتب " عمرى " كه احتمالا آن را ملاحظة فرموده بوده است نقل كرده است والله تعالى أعلم .